Op het moment dat dit zich afspeelt ben ik ruim twee weken in Engeland. En natuurlijk mis ik dan ook al twee weken de lekkere Hollandse drop. Het enige dat je hier ziet is Liquorice Allsorts, bij ons bekend als Engelse Drop, en dat slappe Haribo-gedoe. Nu wordt wel beweerd dat drop helemaal niet goed is voor de gezondheid en slecht voor de bloeddruk en zo. Maar dat geldt niet voor mij. Ik heb gewoon iedere dag een ‘shot’ echte drop nodig om mijn bloeddruk op peil te houden. Niet dat ik er verslaafd aan ben. Alleen bij gebrek eraan word ik wat licht in het hoofd en begin ik wat te bibberen. Je zou kunnen zeggen dat ik drop gewoon uit medicinale overwegingen neem.

“Begin maar met een pond gesorteerd drop”, zei ik op mij beste Engels. Op dat moment kwam de verwarring en dacht ze te maken te hebben met een zonderling. “One pound of selected liquorice?” vroeg ze, haar linkerwenkbrauw optrekkend. Met een ‘zo erg veel is dat toch niet’ in mijn achterhoofd bevestigde ik mijn bestelling, waarop ze een grote papieren puntzak pakte en uit diverse potten drop begon te scheppen. Zij kwam naar de toonbank met een puntzak, waarvan alleen de bodem was gevuld. “One pound, please”, zei ze met haar linkerwenkbrauw nog steeds in de vragende positie. Haar rechterwenkbrauw vormde een wat minachtende krul.

Op dat ogenblik begreep ik haar gezichtsuitdrukking en legde uit dat ik een “pound” in gewicht bedoelde en niet in geld. Haar linkerwenkbrauw ging omlaag en vormde met rechts een denkrimpel. Vervolgens werden beiden opgetrokken en klaarde tegelijkertijd haar gezicht op. Ze draaide zich om en vulde de zak tot het gevraagde gewicht. “Wat grappig, dat moet ik vanavond mijn vriend vertellen”, zegt ze tussen neus en fraai gevormde lippen, en of ze nog iets voor mij kan doen? Ik verwens Einstein met al zijn theorieën en bedank voor het aanbod.